HISTORIA SŁONIKA I LICHTENŠTEJNOVÉ CHATY POD ŚNIEŻNIKIEM

Słonik pod Śnieżnikiem stoi od 1932 roku. Powstał jako inicjatywa grupy artystycznej Jescher (praska secesja). Hymnem grupy / pieśnią, którą zaczynali każde spotkanie była „V ještědském údolí kvete šeřík” ( W dolinie pod Jestedem kwitnie bez). Stąd wywodzi się nazwa grupy. Członkowie grupy skojarzyli wreszcie, że „JESZ”! to odgłos kichającego słonia, w ten sposób zwierzę stało się symbolem grupy. Na 10 lecie swego istnienia grupa, za zgodą Oskara Gutwinskeho (bardzo zasłużona postać dla turystyki i narciarstwa w Jeseniku i na Śnieżniku) – dzierżawcy Lichtenštejnové chaty, postawiła właśnie w roku 1932, stojący tu po dziś dzień pomnik słonika. Oskar Gutwinsky niestety w tym samym roku (13.08) zmarł. Zgodnie ze swą ostatnią wolą, został spopielony a prochy rozsypane na szczycie Śnieżnika. Po jego śmierci, do 1936 roku schronisko prowadziła wdowa – Adela, gdy w niejasnych okolicznościach staroměstská sekcja MSSGV (Mährisch-Schlesischer Sudetengebirgsverein – Morawsko Śląskie Sudeckie Towarzystwo Górskie) wypowiedziała jej umowę. W 1933 roku, źródło bijące na południowych stokach Rykowiska zostało nazwane źródłem Gutwinskeho. Umieszczono tam marmurową tabliczkę, którą zniszczono w latach 50 podczas prac leśnych. W roku 2001 umieszczono nową – drewnianą.

Sama Lichtenštejnová chata została zbudowana z inicjatywy MSSGV w 1912 roku jako Fürst Johann Lichtenstein Schutzhaus. Przetrwała do 1971 roku, po czym została rozebrana. Dwa lata później zniszczono wieżę widokową na szczycie Śnieżnika.

powrót do strony głównej